توضیحاتی در مورد کتاب :
فلسفه اخلاقی امانوئل کانت اغلب به دلیل نادیده گرفتن یک بعد حیاتی از اجتماع در شرح زندگیهایی که کارگزاران باید داشته باشند مورد انتقاد قرار گرفته است. منتقدان تاریخی و معاصر به طور یکسان اغلب نظریه اخلاقی کانت را با تأکید بر عقلانیت، بیش از حد فرمالیستی و به طور غیرواقعی منزوی ترسیم می کنند. در برابر این انتقادات، کیت آ. موران استدلال می کند که فلسفه اخلاقی کانت از چند جنبه مهم برای جامعه نقش محوری دارد.
موران در بخش اول کتابش ادعا میکند که توسعهیافتهترین روایت کانت از هدفی که کارگزاران باید برای رسیدن به آن تلاش کنند، در واقع نوعی اجتماع اخلاقی است. در واقع، کانت مدعی است که کارگزاران وظیفه دارند این هدف را دنبال کنند. موران استدلال میکند که این وظیفه مستلزم توجه به رشد شخصیتهای اخلاقی کارگزاران و ظرفیتهای استدلال اخلاقی، و همچنین نهادها و روابطی است که به این توسعه کمک میکنند. در مرحله بعد، موران سه نهاد و روابط اجتماعی خاص را بررسی می کند که به گفته کانت، به رشد شخصیت اخلاقی و استدلال اخلاقی کمک می کند. موران در سه فصل جداگانه به بررسی نقش تربیت اخلاقی، دوستی و مشارکت در جامعه مدنی در توسعه ظرفیتهای اخلاقی کارگزاران میپردازد. موران معتقد است که این نهادها به دور از تفکرات بعدی در نظام اخلاقی کانت، برای پایان دادن به یک جامعه اخلاقی حیاتی هستند.
این متن از طیف گستردهای از نوشتههای امانوئل کانت، از جمله متون او در مورد فلسفه اخلاق و سیاسی و سخنرانیهای او در زمینه اخلاق، آموزش و انسانشناسی استفاده میکند. اگرچه این کتاب مبتنی بر تحلیل نوشتههای کانت است، اما این ادعای بدیع را نیز مطرح میکند که نظریه کانت به طور مرکزی به روابطی که ما در زندگی روزمره داریم مربوط میشود. بنابراین، این ابزار ارزشمندی برای درک پیچیدگیهای فلسفه اخلاق کانت خواهد بود و اینکه چگونه حتی نظریهای لیبرال و دینشناختی مانند نظریه کانت میتواند شرح رضایتبخشی از اهمیت اجتماع در زندگی اخلاقی ما ارائه دهد.
فهرست مطالب :
Kant's concept of the highest good --
Moral action and moral development: the mechanisms of progress --
Moral education and moral progress --
Friendship and moral improvement --
Civil society and the highest good.
توضیحاتی در مورد کتاب به زبان اصلی :
Immanuel Kant's moral philosophy has often been criticized for ignoring a crucial dimension of community in its account of the lives that agents ought to lead. Historical and contemporary critics alike often paint Kant's moral theory, with its emphasis on rationality, as overly formalistic and unrealistically isolating. Against these criticisms, Kate A. Moran argues that Kant's moral philosophy reserves a central role for community in several important respects.
In the first part of her book, Moran asserts that Kant's most developed account of the goal toward which agents ought to strive is actually a kind of ethical community. Indeed, Kant claims that agents have a duty to pursue this goal. Moran argues that this duty entails a concern for the development of agents' moral characters and capacities for moral reasoning, as well as the institutions and relationships that aid in this development. Next, Moran examines three specific social institutions and relationships that, according to Kant, help develop moral character and moral reasoning. In three separate chapters, Moran examines the role that moral education, friendship, and participation in civil society play in developing agents' moral capacities. Far from being mere afterthoughts in Kant's moral system, Moran maintains that these institutions are crucial in bringing about the end of an ethical community.
The text draws on a wide range of Immanuel Kant's writings, including his texts on moral and political philosophy and his lectures on ethics, pedagogy, and anthropology. Though the book is grounded in an analysis of Kant's writing, it also puts forward the novel claim that Kant's theory is centrally concerned with the relationships we have in our day-to-day lives. It will, therefore, be an invaluable tool in understanding both the complexities of Kant's moral philosophy, and how even a liberal, deontological theory like Kant's can give a satisfying account of the importance of community in our moral lives.