توضیحاتی در مورد کتاب :
به اصطلاح Parva naturalia («نوشتههای علمی کوچک») ارسطو مجموعهای از رسالههای کوچکتر است که تنها پس از مرگ نویسنده گردآوری شدهاند و به سؤالات فردی فراگیر مربوط به فیزیولوژی انسان و حیوان میپردازند. بدن اندام های مختلف ادراک چگونه کار می کنند، چرا حیوانات و انسان ها می خوابند، چرا در هنگام خواب خواب می بینند، آیا می توان از رویاها به عنوان پیشگویی از آینده استفاده کرد، چرا گونه های مختلف حیوانی طول عمر طبیعی متفاوتی دارند، چه اتفاقی برای بدن می افتد؟ با بالا رفتن سن، چرا گونه های حیوانی بالاتر و انسان نفس می کشند؟ به تمام این پرسشها در سایر نوشتههای زیستشناختی ارسطو نیز تا حدی پرداخته شده است، اما در پروو به آن پرداخته شده است. البته از نظر موضوعی به عنوان کارکردهایی که از این واقعیت که موجود زنده روح دارد، گرد هم آمده است. در این راستا، پرو. البته به ویژه به اسکریپت De anima نزدیک است، اما اغلب توضیحات ملموس تر، بیولوژیکی-مکانیکی ارائه می دهد که بینش های جالبی را در مورد مدل های توضیحی Stagirite ارائه می دهد. از یک سو، مشارکتهای جمعآوریشده در اینجا به مشکلات فردی میپردازد که از بازنمایی عملکردهای بدن ناشی میشوند (مثلاً سؤال هیجانانگیز در مورد ماهیت نور در زمینه نظریه ادراک، درباره نقش تنفس در زمانی که هیچ یک ترم هنوز ایده دقیقی از گازها داشت). اما همچنین سوالات بحث برانگیز طولانی در مورد ارتباط پرو. البته با دیگر نوشته های زیست شناختی ارسطو پرداخته شده و پیشنهادات جدیدی برای راه حل ارائه شده است. به نظر می رسد که این دسته از نوشته ها بسیار زودتر از آنچه تصور می شد تدوین شده است. در نهایت، استقبال در میان مفسران اولیه (اسکندر آفرودیزیاس) و در قرن شانزدهم ایتالیا با جزئیات بیشتری مورد بررسی قرار گرفته است. این بدان معناست که پرو. البته بیشتر در کانون تحقیقات قرار گرفته و با نتایج جدید متعدد به تفصیل مورد بررسی قرار گرفته است.
فهرست مطالب :
Inhaltsverzeichnis
Einleitung
I. Die Parva naturalia innerhalb der aristotelischen Philosophie
Zur Einheit der Parva naturalia des Aristoteles
Die Parva naturalia im Kontext der aristotelischen Biologie
II. Einzelprobleme
Aristoteles über die Natur des Lichts
Alexander’s De Sensu – and Aristotle’s
Menschliche und tierische Erinnerung bei Aristoteles
Elemente der aristotelischen Physiologie des Alters und des Todes
Sache und Grund Zur Atmung bei Aristoteles im Ausgang von De respiratione
III. Rezeption
„Der Seele und dem Körper gemeinsam“: Das Forschungsprogramm der Parva naturalia und die Begründung der scientia de animalibus in den praefationes zu den italienischen Kommentaren des 16. Jahrhunderts
Index locorum
Index rerum
توضیحاتی در مورد کتاب به زبان اصلی :
Die sog. Parva naturalia ("Kleine naturwissenschaftliche Schriften") des Aristoteles sind eine erst nach dem Tode des Autors zusammengestellte Gruppe kleinerer Traktate über bestimmte übergreifende Einzelfragen zur Physiologie des menschlichen und des Tierkörpers. Wie funktionieren die verschiedenen Wahrnehmungsorgane, warum schlafen Tiere und Menschen, warum träumen sie im Schlaf, kann man Träume als Vorausdeutung der Zukunft benutzen, warum haben unterschiedliche Tierarten unterschiedliche natürliche Lebensspannen, was geschieht mit dem Körper, wenn er altert, wozu brauchen höhere Tierarten und der Mensch die Atmung? All diese Fragen werden zum Teil auch in anderen biologischen Schriften des Aristoteles behandelt, sind aber in den Parv. nat. thematisch zusammengeführt als Funktionen, die sich aus dem Faktum der Beseeltheit des lebendigen Organismus ergeben. Insofern schließen die Parv. nat. besonders eng an die Schrift De anima an, bieten aber vielfach konkretere, biologisch-mechanische Erklärungen an, die interessante Aufschlüsse über die Erklärungsmodelle des Stagiriten geben. Zum einen befassen sich die hier versammelten Beiträge mit einzelnen Problemen, die sich aus den Darstellungen der Körperfunktionen ergeben (z. B. die spannende Frage nach der Natur des Lichts im Rahmen der Wahrnehmungslehre, nach der Rolle der Atmung in einer Zeit, die weder einen Begriff noch eine genaue Vorstellung von Gasen hatte). Aber auch seit langem strittige Fragen über den Zusammenhang der Parv. nat. mit den übrigen biologischen Schriften des Aristoteles werden behandelt und neue Lösungsvorschläge dafür angeboten. So scheint es, dass die Zusammenstellung dieser Schriftengruppe erheblich früher erfolgte als man bisher annahm. Schließlich wird auch die Rezeption bei den frühen Kommentatoren (Alexander von Aphrodisias) und im Italien des 16. Jhs eingehender untersucht. Damit werden die lange Zeit etwas vernachlässigten Parv. nat. stärker in den Fokus der Forschung gerückt und mit zahlreichen neuen Ergebnissen eingehend untersucht.