توضیحاتی در مورد کتاب :
برنده جایزه مینا پی شاگنسی
این کتاب با دستیابی به شاهکار قابل توجه پیوند دادن نظریه ترکیب، ساختارشکنی و بلاغت کلاسیک، توسط نظریه پرداز G. Douglas Atkins به طور تحسین برانگیزی خلاصه شده است. ، که می نویسد: "این کتاب پر جنب و جوش، آگاهانه و آموزنده سهم مهمی را تشکیل می دهد. اگرچه "زمینه" آن به وضوح ترکیب، نظریه ترکیب و آموزش است، بخشی از اهمیت آن ناشی از روشی است که از مرزهای انضباطی فراتر می رود. نوشتن به طور کلی... من هیچ کتابی را نمی شناسم که به طور کامل و خوب مفاهیم ساختارشکنی برای ترکیب و آموزش را مورد بحث و ارزیابی قرار داده باشد. اهمیت و کمک آشکاری به درک نوشتار دارد."
جاسپر نیل زمینه نوظهور مطالعات ترکیب را در بحث معرفتشناختی و هستیشناختی بر روی نوشتار که توسط افلاطون ایجاد شده است، تحلیل میکند. چه کسی می خواهد ما نوشتن را به طور کامل کنار بگذاریم، و دریدا ادامه داد، که استدلال می کند که همه انسان ها نوشته شده اند. این کتاب کاوشی سه قسمتی از آن بحث را ارائه می دهد. در بخش اول، خوانش ساختارشکنانه ازفیدروسافلاطون، نیل تدبیر مفصلی را نشان می دهد که افلاطون باید هنگام استفاده از نوشتن برای درگیر شدن در ظاهر گفتگوی گفتاری از آن استفاده کند.
< br />
بخش دوم به تشریح نظریه دریدا در مورد نوشتن میپردازد و استدلال معروف او را ارائه میکند که «تاریخ حقیقت، حقیقت حقیقت، همیشه... تحقیر نوشتن و آن بوده است. سرکوب خارج از سخنرانی کامل». واژگانی از نه اصطلاح دریدی، کلید نظریه نوشتن او، نیز گنجانده شده است. در پایان این بخش، نیل ساختارشکنی را علیه خود برمیگرداند و نشان میدهد که تحلیل دریدی با وزن خود فرو میپاشد.
بخش پایانی کتاب مفاهیم افلاطونی را در کنار هم قرار میدهد. و دیدگاه های دریدی در مورد نوشتن، هشدار می دهد که رویکرد دریدا ممکن است نوشتن را در درون فلسفه قفل کند. نتیجه گیری نشان می دهد که نوشتن ممکن است با روی آوردن به پیشینیان دریدا، سوفسطائیان، به ویژه پروتاگوراس و گورگیاس، از قضاوت فلسفی رهایی یابد. نیل با تکیه بر ایده پروتاگوراس در مورد گفتمان قوی، نشان می دهد که سفسطه پایه و اساس دموکراسی است: "گفتمان قوی، گفتمانعمومیاست، که اگرچه مبتنی بر احتمال است و نه حقیقت، اما در مدت زمان طولانی متقاعد کننده باقی می ماند. این گفتمان آزمایش شده علنی فقط در میان رقبا وجود دارد، هرگز به تنهایی، اما توانایی آن در قانع نگه داشتن حتی زمانی که با گفتمان های دیگر احاطه شده باشد، ایده های دموکراسی را قادر می سازد تا ظهور کنند و سپس دموکراسی را زنده نگه می دارد."
br />
توضیحاتی در مورد کتاب به زبان اصلی :
Winner, Mina P. Shaughnessy Prize
Achieving the remarkable feat of linking composition theory, deconstruction, and classical rhetoric, this book has been admirably summarized by the theorist G. Douglas Atkins, who writes: "This lively and engaging, informed and informative book constitutes an important contribution. Though its ‘field’ is most obviously composition, composition theory, and pedagogy, part of its importance derives from the way it transcends disciplinary boundaries to bear on writing in general. . . I know of no book that so fully and well discusses, and evaluates, the implications of deconstruction for composition and pedagogy. That [it] goes ‘beyond deconstruction,’ rather than merely ‘applying’ it, increases its importance and signals a clear contribution to the understanding of writing."
Jasper Neel analyzes the emerging field of composition studies within the epistemological and ontological debate over writing precipitated by Plato, who would have us abandon writing entirely, and continued by Derrida, who argues that all human beings are written. This book offers a three-part exploration of that debate. In the first part, a deconstructive reading of Plato’sPhaedrus,Neel shows the elaborate sleight-of-hand that Plato must employ as he uses writing to engage in a semblance of spoken dialogue.
The second part describes Derrida’s theory of writing and presents his famous argument that "the history of truth, of the truth of truth, has always been. . .the debasement of writing, and its repression outside full speech." A lexicon of nine Derridean terms, the key to his theory of writing, is also included. At the end of this section, Neel turns deconstruction against itself, demonstrating that Derridean analysis collapses of its own weight.
The concluding section of the book juxtaposes the implications of Platonic and Derridean views of writing, warning that Derrida’s approach may lock writing inside philosophy. The conclusion suggests that writing may be liberated from philosophical judgment by turning to Derrida’s predecessors, the sophists, particularly Protagoras and Gorgias. Drawing on Protagoras’s idea of strong discourse, Neel shows that sophistry is the foundation of democracy: "Strong discourse ispublicdiscourse, which, though based on probability and not truth, remains persuasive over a long period of time to a great number of people. This publicly tested discourse exists only among competitors, never alone, but its ability to remain persuasive even when surrounded by other discourses enables the ideas of democracy to emerge and then keeps democracy alive."